همیشه نگاه کردن به رنگ اصلی چشم آدما (هر رنگی که باشه) رو دوست دارم.

وقتی کسی لنز رنگی داره درست نمیتونم باهاش ارتباط برقرار کنم،

چون انگار  در این حالت نمیتونم حسش کنم.

فکر کنم برای همینه که  همیشه حس و آن جرقۀ زیبای چشمها برایم بسیار مهمتر از رنگ آن بوده،

جرقهای که پشت نقابی پنهان نشده باشه...

از اون کتابهای کم نظیری که به من کمک زیادی کرده

دوازده سالم بود که کل مملکت تغییر کرد و من دوازده ساله هاج و واج به تغییراتی نگاه میکردم که ازشون سر درنمی آوردم.هنوز چند وقتی باید میگذشت تا عادت میکردم روز اول مهر توی مدرسه که نگاهم رو به اطراف میچادامه مطلب

بعضی آدما بوی آفتاب میدن
با یک نگاه
یا یک لبخند گذرا
یا اصلا با هیچکدوم اینها
فقط با حضورشون
میتونن تو رو پر از حس نور و گرما کنن

چقدر این آدمای آفتابی رو دوست دارم
یکعالمه

فکر نکنم خیلی وقت پیش بودمنظورم زمانیه که وبلاگ نویسی حسابی رونق داشتاوه البته الان که حساب میکنم به نظرم ده سالی ازش گذشتهبا اینکه یکجورایی هم زمان زیادیه و هم کم (نمیدونم چرا اینطوریه)،ولی منظورم چیادامه مطلب

دون میگوئل روئیز در این کتاب از ما می خواهد از خود سه پرسش ساده ولی بسیار ژرف بکنیم:* من کیستم؟* چه چیز واقعی ست؟عشق چیست؟پاسخ های او به این پرسش ها به ما کمک می کند تا هر چه بیشتر به قدرتهای درونی ماادامه مطلب

میگه:
بهترین راه شفا نگاه کردن به سایه های وجوده

با خودم فکر میکنم:
اینقدر به سایه ام بی محلی و بی توجهی کردم
آنقدررررر ازش فرار کردم
که من رو گذاشت و رفت
و من حالا
هر چقدر دنبالش میگردم پیداش نمیکنم

هر چند که یکعالمه سایه هستند که خودشون رو جای سایۀ من زده اند
ولی هیچکدوم سایۀ "من" نیستند

حیف،
کلید شفایم رو گم کرده ام!!!

آدمهای شجاعی که نقابشون رو (خواسته یا ناخواسته) انداخته اند دوست دارم
اونهایی که قابشون رو شکسته اند
و دارن دنبال سایه شون میگردن

اونایی که علیرغم تمام این سرگردونی ها شون
همۀ وجودشون پر از عشق و محبته

اونقدر که دلت میخواد دست دورشون بندازی
بغلشون کنی و فشارشون بدی
طوری که نفسشون بند بیاد و بگن
آهای خفه ام کردی

ولی حتی در این حالت هم لبخند از لبشون نیافته

اوه که چقدر دلم میخوادشون
چقدررررررر

حالا میفهممسایه ام گم نشدهجایی در عمق وجودم گم و گورش کرده بودم تا مبادا در مورد خودم چیزهایی رو بفهمم.چه چیزهایی؟خب،مثلاهر انتقادی که از هر کسی میکنم و هر غرغری که چه با صدای بلند میگمچه با این صدای ادامه مطلب

فکر میکردم ترسهای اصلی ام همون دوتا هستندولی خوب که بهش فکر کردم؛ میبینم واقعا چقدر ترسهای مختلف و زیادی دارم. از اینکه اونهایی که بهشون اهمیت میدم ممکنه درباره ام چی فکر بکنن و یا چه حسی داشته باشن گادامه مطلب

چقدر خنده دارم
داشتم نوشته های قبلیم رو میخوندم
قبل از خوندنشون فکر میکردم با قبلم خیلی فرق کردم

ولی الان میبینم که نه اینطور نیست
هنوز هم همون آدم خنده داریم که قبلا بودم:))

پ.ن: خودمم نمیدونم چی میشه که هر از گاهی دلم برای اینجا تنگ میشه و دلم میخواد باز اینجا بنویسم.
هنوزم سر در نیاوردم که چرا.
این هم از همون حسهای خنده داریه که گفتم

با اینکه دیگه با این حالتهایم آشنا هستم و خوب میدونم هر اوجی در پی خودش فرودی داره
ولی هنوز هم نمیتونم موقع اوج، کاملا و یک مقدار هم بیش از اندازه هیجان زده و خوشحال نباشم
که باعث میشه بعدش فرودم سختتر و خیلی وقتها مثل الان حسابی دشارژ باشم
هومممممم
باید یک کم به خودم بیام تا بتونم باز خودم رو شارژ کنم

روبرو شدن با سایه هایم از اون کارهای سختهبرعکس وقتیکه میخواهم بهترین بخشهایم (یا اون چیزی که فکر میکنم بهترین بخشهای وجودمه) رو به نمایش بذارممیدونم توی فرار کاملا مهارت دارممخصوصا فرار از بخشهایی که ادامه مطلب